.....άδεια
πουκάμισα;
-Η Θωμαή Κόντου είναι μια ζωγράφος πού
αρέσκεται στις ζωγραφικές ενότητες. Επιλέγει δηλαδή ένα θέμα το οποίο
«απεικονίζει» σε μια σειρά πινάκων μέχρι να το «εξαντλήσει». Μέχρι -ίσως- να
κορεσθεί η εμπνευσή της ή έως ότου ο χρωστήρας της αποκάμει....
Προσεγγίζει το εκάστοτε θέμα της
από διαφορετικές οπτικές γωνίες , το μελετά σε σχέση με το φως και τη σκιά, το
βυθοσκοπεί και αγωνίζεται να ανασύρει τις -συχνά, καλά κρυμμένες- εικαστικές
του αρετές.
Προσέρχεται με σεβασμό ενίοτε με
δέος, για να αναδείξει το δυναμισμό της μορφής , την εσωτερική κίνηση , το
ελλοχεύον συναίσθημα.
Επιμένει και επιδιώκει τη
χρωματική αρμονία, μέσα από την πιο διακριτική συνομιλία χρωμάτων.
Στην ενότητα «πουκάμισα» η Θωμαή Κόντου
παρουσιάζει πίνακες στους οποίους «πρωταγωνιστούν» πουκάμισα μονόχρωμα κυρίως ,
που όμως νωρίτερα -αδιάφορο» για πόσο χρονικό διάστημα- έχουν φορεθεί από
φίλους ή φίλες της ζωγράφου. Πουκάμισα
δηλαδή , που τύλιξαν σώματα, που
ζέσταναν σώματα, που διαποτίστηκαν από τον ιδρώτα του σώματος , που
αφουγκράστηκαν την ανάσα του.
Πουκάμισα που πήραν το σχήμα των
σωμάτων, που εντέλει έγιναν ένα με τα σώματα
αυτά και που τώρα , στους πίνακες αυτούς παρουσιάζονται ολοζώντανα και
λες και εμπεριέχουν ακόμη τα σώματα που κάποτε σκέπασαν.
Γι΄αυτό τα πουκάμισα της Θωμαής
Κόντου έχουν κίνηση, σφρίγος, πλαστικότητα, παρουσιάζονται σαν να έχουν
φυλακίσει εντός των οριστικά τα σώματα ή δίνουν την εντύπωση πως τα σώματα
αρνήθηκαν
να τα εγκαταλείψουν.
Κι΄ενώ εμφανίζονται ακέφαλα και
απρόσωπα, διόλου δεν υστερούν σε ακεραιότητα και προσωπικότητα.
Είναι αυθύπαρκτα, έχουν ζωή,
συνομιλούν μαζί μας και αφηγούνται -με τη μορφή και το χρώμα- την περιπέτεια
του σώματος που κάποτε ένέδυσαν.
Τελικώς τα «πουκάμισα» της Θωμαής Κόντου δεν
είναι «πουκάμισα αδειανά», αλλά, στη μοναξιά τους, νοηματοδοτούν τη χαρά, τον
πόνο, ενδεχομένως και την ερημία της ζωής.
Λάρισα 4-12-02 Κώστας Λάνταβος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.