Επικλήσεις - Πένυ Αγοράστη

Η ζωγράφος παρουσιάζει δύο σειρές έργων σε ακουαρέλλα και λάδι. Τα έργα κινούνται σε δύο επίπεδα θεματικά αλλά κι από άποψη υλικών. Στην πρώτη ενότητα ακουαρέλλες: κοχύλια και πέτρες της θάλασσας, μορφές δοσμένες με μεγάλη ευαισθησία όσον αφορά την υφή της ύλης, μέγιστης απλότητας και ειλικρίνειας, γυμνωμένες από εξωτερικά στολίδια και προσχήματα, μια φυσικότητα που εισχωρεί διακριτικά στο χώρο του μεταφυσικού. Επιφανειακός ρεαλισμός, αλλά η «περιρρέουσα ατμόσφαιρα» αποκαλύπτει την ίδια την ψυχή της καλλιτέχνιδας που τα ζωοποιεί; Ξεκινά από ερεθίσματα που μπορεί να θεωρούνται ουτιδανά: μια πέτρα απ’ την άκρη της θάλασσας, έχει επιφάνεια τραχιά και πορώδη, φαγωμένη απ’ την αρμύρα, ένα παιχνίδι από βαθουλώματα και μικρές προεξοχές που αγκυλώνουν το χέρι ή πάλι είναι λεία με μια τελειότητα αφηρημένη. Ένα κοχύλι είναι ένα υπεροπτικό τεχνούργημα άφθαστης κομψότητας, ένα αέναο παιχνίδισμα από καμπυλούμενες αυλακώσεις ή τέλος ένα συντρίμμι των κυμάτων, ένα θύμα της φθοράς και του χρόνου. Αποδοσμένα με μεγάλη λεπτότητα αυτά τα «μικρά» πράγματα αποχτούν μια ηθική σχεδόν αξία ή εκπέμπουν μια άφωνη επίκληση.

 Σίγουρα είναι πεπαλαιωμένο να μιλήσουμε για «λεπτή ψυχή» παρ’ όλα αυτά το να συλλαμβάνεις και να καταφέρνεις να μορφοποιείς με πλαστικά μέσα την ψυχή των πραγμάτων, είναι κατά μια αντίληψη όλη η ουσία της τέχνης.

 Σε αντίθεση με τα παραπάνω έργα όπου η καλλιτέχνης δουλεύοντας με την παραδοσιακή τεχνική «χαϊδεύει» την εξωτερική επιφάνεια των αντικειμένων για να αναδυθούν αισθήματα και καταστάσεις, έρχεται η δεύτερη ενότητα των έργων της, έργα με λάδι, που ακόμα βρίσκεται σε εξέλιξη.

Σ’ αυτή χρησιμοποιεί το χρώμα καθ’ αυτό, σαν εκφραστικό μέσο, διερευνά τις εκφραστικές του δυνατότητες, μεταχειρίζεται το τυχαίο, την αυτόματη γραφή, το dripping,την κηλιδογραφία και άλλες τεχνικές πιο σύγχρονες. Καταδύεται στο μαγικό χώρο μεταξύ συνειδητού και ασυνείδητου για να μεταγράψει σε πλαστική γλώσσα, απ’ ευθείας ψυχικές καταστάσεις και αντιδράσεις, μνήμες, ήχους, μουσικά ερεθίσματα, συγκινήσεις, μ’ εκφραστική αυτοτέλεια και πλήρη συνθετική ισορροπία.

Δύσκολος ο συνδυασμός  αυτός ελεύθερης καταγραφής εντυπώσεων και ολοκληρωμένης σύνθεσης.

 Τα έργα της αυτά, ονομάζει η ίδια «κυανοπλασίες».

Ενοποιητικό στοιχείο το μπλε χρώμα, πολλαπλά εκφραστικό κατά την άποψη της ζωγράφου, φέρνει στο νου κατάδυση στο βυθό της θάλασσας, σ’ ένα χώρο με αιωρούμενα, ρέοντα και περιδινούμενα στοιχεία, εντύπωση που συνειδητά επιδιώκεται από την ίδια γιατί πιστεύει στη «μαγεία» των ποικίλων εναλλαγών του νερού. Εξ’ άλλου χρησιμοποιεί άμεσα το νερό σαν κατασκευαστικό υλικό στα έργα της, με μια ιδιότυπη διαδικασία, όπου το νερό «τυπώνει» την κινούμενη όψη στη ζωγραφική επιφάνεια.

Ενώ επιφανειακά δεν υπάρχει σχέση μεταξύ των δύο ενοτήτων της δουλειάς της Θωμαής Κόντου, στην πραγματικότητα μια αόρατη γραμμή ενώνει τις ανόμοιες εξωτερικά δημιουργίες της, η ειλικρινής αισθηματική φόρτιση στα έργα και των δύο ενοτήτων, που συντελεί σε έντονη εκφραστικότητα και εσωτερική ζωή αυτών των έργων.

Πηνελόπη Αγοράστη

Ιστορικός τέχνης-1992