Δέντρα - λάδια, Trees - oil colors

Ρόδια - λάδια, Pomegranates - oil colors

Ρόδια - ακουαρέλλες , Pomegranates - aquarelles

Θωμαή Κόντου: Η εξαίρεση - Λίνα Καράμπα

Thomai Kontou - The exception - Lina Karaba

  PORTRAIT OF CREATORS

Θωμαή Κόντου

36  ΠΟΡΤΡΕΤΑ  ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝ

(Ορισμένοι άνθρωποι γεννιούνται ταμένοι να αφιερώσουν τη ζωή τους στη δημιουργία ενός ξεχωριστού έργου. Δεν έχει σημασία σε ποιον τομέα. Ο καθένας στο δικό του. Σημασία έχει το είδος και η ποιότητα της αφοσίωσης, αλλά και το αποτέλεσμα. Πολλοί είναι οι Λαρισαίοι δημιουργοί που «ζώντες», και «κάθε ηλικίας», θα πλουτίσουν την Πινακοθήκη του μυαλού και της καρδιάς μας με το πορτρέτο τους, απ’ αυτή τη στήλη, σαν ένα «ευχαριστώ»  που τίμησαν και τιμούν την πόλη μας με την παρουσία τους  και τα έργα τους).

                                Θωμαή Κόντου: Η εξαίρεση

Όλοι οι δημιουργοί που παρουσιάστηκαν σε πορτρέτα απ’ αυτή τη στήλη, μέχρι σήμερα, κι αυτοί που θα ακολουθήσουν, είναι Λαρισαίοι πολίτες. Όμως ο κάθε κανόνας, που σέβεται τον εαυτό του, έχει την εξαίρεσή του. Τη μία και μοναδική. Στη δική μας περίπτωση, ας είναι η Θωμαή Κόντου, η οποία γεννήθηκε και ζει στην Ελασσόνα. Κοντά μας. Στο νομό Λάρισας. Όχι μόνο γιατί το αξίζει. Αλλά και γιατί βρίσκεται συνεχώς και ακαταπαύστως στην πόλη μας στις σημαντικές εκδηλώσεις, με όλη την πολλή μεγάλη Ελασσονίτικη  παρέα της, πιο συχνά από πάρα πολλούς Λαρισαίους λογοτέχνες και καλλιτέχνες. Ζει μαζί μας καλλιτεχνικά. Κι εμείς οι πολλοί, οι πάρα πολλοί Λαρισαίοι λογοτέχνες και καλλιτέχνες φίλοι της, βρισκόμαστε για χάρη της δουλειάς της και της προσωπικότητάς της, στην Ελασσόνα με διάφορες αφορμές που εφευρίσκουμε. Μισή ώρα δρόμος. Είναι δεν είναι.

      Μέσα σε ‘κοχύλια και βότσαλα’ γνωριστήκαμε. Τόσα πολλά χρόνια πριν. Κάτοπτρο του ουρανού. Η θάλασσά σου. Η διαδικασία της ανανέωσης. Η ομορφιά του κόσμου. Τα θραύσματα του μυστικού τοπίου. Το παιχνίδισμα της αγαλλίασης. Τα ‘υδροχρώματα’, στη γκαλερί της Θώμης Εμμανουήλ, εδώ στη Λάρισα. Το σπίτι σου-εργαστήριο στην Ελασσόνα με τα αντικείμενα της ψυχής και της κομψότητας. Τα ‘αδειανά πουκάμισα’ και τα ‘πουκάμισα των ποιητών’. Βραδιά στη Θεσσαλονίκη με ήχο, ποίηση, και ζωγραφική. Μπλε χρώμα και ‘κυανοπλασίες’ αντανακλούν στα μάτια σου. Οι ‘άγγελοι’ με την αγάπη και το ενεργειακό κάλλος. Ανοιξιάτικα μεσημέρια τέλειας ακινησίας στον ονειρεμένο κήπο του σπιτιού σου. Βράδυ με ασπίδες και φιλικές ασπίδες φίλων. Ένας κύκλος ωραίων ταλαντούχων ανθρώπων γυρίζει γύρω από το μαγνήτη της προσωπικότητάς σου. Άφωνη επίκληση για τη διάφανη ειλικρίνεια της δουλειάς σου.

   Η μητέρα σου, ένα με το χώρο, και ο Γιάννης Τσαρούχης, είναι οι σφραγίδες σου. Η ευαισθησία σου και τα κανάλια της. Η μορφή αλλάζει διαρκώς. Μακρινίτσα. Σχεδόν όλοι οι καλλιτέχνες και λογοτέχνες φίλοι σου της Λάρισας και της Ελασσόνας μαζί σου, παρόντες στην έκθεσή σου. Σε μια από τις πολλές. Και που δεν έχεις εκθέσει!  Tokyo, Κοπεγχάγη, Βελιγράδι, Μιλάνο, Σερβία, Γερμανία Κύπρο και σχεδόν σε όλη την Ελλάδα. Αλλά τις περισσότερες φορές στη γκαλερί «Ζυγός» στην Αθήνα, σε πολλές γκαλερί της Θεσσαλονίκης και τρεις τέσσερις φορές στη Λάρισα. Βγαίνεις κάθε μέρα περίπατο στη λεωφόρο της δόξας. Όχι δεν σου αρέσουν αυτά. Οι έπαινοι. Προτιμάς το ζεστό ανθρώπινο ποτάμι. Κυλιόμενες σκάλες αγάπης να φτάνεις στην κορυφή. Η Αρλέτα πιάνει την κιθάρα και σου τραγουδάει βελούδινα. Ανταλλάσσετε απόψεις. Διαβάζει άπληστα τις εικόνες σου.

   Αρμενίζουν τα Κυριακάτικα απογεύματα στο χώρο του εργαστηρίου. Χορταίνεις τη δωρεά της φύσης. Ο Μάκης Λαχανάς, ο Κώστας Λάνταβος, ο Χρίστος Παπανικολάου συχνά πυκνά συνομιλούν με τις δημιουργίες σου. Ανασαίνουμε κοντά σου. Η ένταση του έργου σου ανταγωνίζεται τη φιλάργυρη ακινησία του χρόνου. Λεπτή μελαγχολία. Κινέζικα μυστικά στα αινίγματα της εποχής και αρχαίο ελληνικό κάλλος. Χαμόγελο και ομορφιά στο παραδοσιακό καρναβάλι και στα θεατρικά δρώμενα. Τα συν και τα πλην της απαντοχής με τη Νίτσα σε μεγάλα κέφια να τραγουδάει, συνοδεία κιθάρας, μετά τα μεσάνυχτα για τα γενέθλιά σου. Ενώ το fan club ‘Θωμαή’, ακόμα ανεβοκατεβαίνει τους δρόμους της Μακρινίτσας για να βρει τις ξεχωριστές στιγμές που μας στοίχειωσαν.

   Να είσαι καλά, αγαπημένη. Ν’ ανάβεις κάθε μέρα τη λάμπα, στο σκοτάδι της διαδρομής μας στην αναίτια πλάνη, μήπως και οδηγηθούμε τελικά στο βάθος της παιδικής ηλικίας για να συγκολληθεί ξανά το αυλάκι της μνήμης. Καλώς όρισε στη Λάρισα. Καλώς μας δέχτηκες στην Ελασσόνα. Να είσαι καλά. Το ίδιο απλή και το ίδιο πολύτιμη.

                                                          

       https://linakaramba.wordpress.com/2002/06/09/%CE%B8%CF%89%CE%BC%CE%B1%CE%AE-%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%85/                           

  linakaramba@hotmail.com

Η ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΘΩΜΑΗ ΚΟΝΤΟΥ - Αναστάσης Ασημακόπουλος

Κυανοπλασίες - Cyanoplastics

Η ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΘΩΜΑΗ ΚΟΝΤΟΥ - Αναστάσης Ασημακόπουλος

THE ARTIST THOMAI KONTOU - Anastasis Asimakopoulos

Η μορφοπλαστική δύναμη της Θωμαής Κόντου είναι ισοδύναμη του εύρους των αέναα εκτυλισσομένων κοσμοπεδίων.

Τα έργα της χαρακτηρίζονται από λεπτοφυείς χρωματικές πρωθύλες αύξουσα ενεργιακή ένταση, ψυχοδίνες και νοοδυναμική συναντίληψη των αρχετύπων.

Σφύζουν από μια εγκάρδια ρυθμική πρόσμιξη, που προσφέρει ανώτατες μορφές ενεργειακού κάλλους.

Υδατορροές και Ηφαιστιακές πυρακτώσεις εναρμονίζονται μέσα σε μια ατμόσφαιρα καθαρής πνευματικής δημιουργίας.

Οι ατέρμονες φωτορροές της μας ανυψώνουν σ’ ένα κλίμα Κοσμο-ισχύος.

Ο ψυχομαγνήτης του πινέλου της συναθροίζει εκφάνσεις της εξελικτικής έκρηξης και ζωοποιεί τις πολικότητες προσφέροντάς μας λυτρωτική πληρότητα.

Η δυνατή έλξη, η ροή της ζωής, η ανελικτική έκφραση, η αντίρροπη ώθηση, και η υπερβατική συνενωτική διαδικασία, φέρουν τη σφραγίδα της πανέμορφης πνευματικότητος.

Στα έργα της Θωμαής Κόντου ο θάνατος ανταλλάσεται από περισσή ζωή.

Οι κυματοειδείς ιδεοκινήσεις της γεννούν νέα ρεύματα, ενώ οι λεπτοφυείς και επίμοχθες δομήσεις της αντανακλούν τη λάμψη του Κοσμικού Μαγνήτη. 

Στο έργο της Θωμαής Κόντου η αισθητή και αισθητική θνησιγένεια απορρίπτεται και το εσωτερικό Πύρ συνάδοντας με τα ύδατα της ζωής, μεταλλάσουν τον πόνο της κύησης σε χαρά της δημιουργίας.

Αναστάσης Ασημακόπουλος-[ΕΝΩΔΩΝ]

Πνεύματα του κρασιού και των αμπελιών

ΟΙΝΟΠΛΑΝΑ-ΤΟ ΚΡΑΣΙ ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΗ

 Έξι έργα, (λάδια σε μουσαμά), καμωμένα για την έκθεση ετικέτας οίνου, με τίτλο της ενότητας.:

"Πνεύματα του Κρασιού και των Αμπελιών".

 Η ιδέα για αυτά τα έργα αυτά συμπίπτει με την παγανιστική θεώρηση, που λέει ότι το κάθε τι στη φύση έχει μέσα του ένα κρυμμένο ζωντανό πνεύμα, που είναι και η προστασία του στην πορεία της ζωής του.

Θεωρία που γέννησε τους θρύλους με τον Πάνα, τις νύμφες, τα ξωτικά και τις νεράιδες.

 Δουλεμένα σε φόντο με φύλλο χρυσού και με ρεαλιστική απόδοση, έχουν ωστόσο καθαρά μεταφυσικό χαρακτήρα.

 Απεικονίζουν νέα αγόρια -  Βάκχους ντυμένα με τα σύμβολα του αμπελιού η του Διονύσου.

 Τα πλάσματα αυτά είναι ζωγραφισμένα σχεδόν σε μονοχρωμία, σέπια με άσπρο και χρώμα πλέον υπάρχει μόνο στα  φυσικά  στοιχεία τονίζοντας τον πνευματικό χαρακτήρα των όντων.

 Την ενότητα συμπληρώνουν 2 νεκρές φύσεις σκόπιμα δουλεμένες

αναγεννησιακά, με κυρίαρχα  τα φτερωτά όντα-πνεύματα της ομορφιάς και της γονιμοποίησης όπως  πεταλούδες και μέλισσες.               

 Το φύλλο χρυσού  χρησιμοποιείται υπαινικτικά με την έννοια που δίνεται στην αγιογραφία, όπου το φόντο του έργου  ονομάζεται κάμπος και ο χρυσός είναι αυτός που καταργεί τον χώρο και τον χρόνο του παρόντος φθαρτού  κόσμου, τονίζοντας έτσι την αγιότητα της φύσης.         

Θωμαή Κόντου

Έκθεση ετικέτας οίνου –αίθουσα τέχνης ΜΥΛΟΣ –Θεσσαλονίκη –2003

Spirits of wine and vine

 The idea of those works coincides with the pagan belief, which claims that everything in nature hides a living spirit inside, which is, among other things, its protector in the course of its life.

A theory that gave birth to the legends of Pan, the Nymphs, the Elfs and the Fairies.

 Crafted on a golden sheet background and with a realistic depiction,  their  essence is nonetheless clearly metaphysical.

 They depict young boys -  Bacchuses, adorned with the symbols of the vineyard or those of Dionysus

 Those creatures are painted almost monochromatically, sepia with white. There is color only in the natural elements, thus emphasizing on the   immaterial and spiritual nature of those creatures.

Purposely elaborated in a Renaissance manner, they are allusively completed with the winged creatures, spirits of beauty and fertility: butterflies and bees.               

 The golden sheet has a function very similar to that of the golden background of the Orthodox religious paintings, which is described by the term "Kambos",  meaning "plain, flat surface" in greek. Its purpose is to   portray the impenetrable limit between mortality and Divinity, between the ephemeral and the eternal. It is the gold that abolishes time and space of our perishable world, thus exalting the holiness of nature.

Thomai Kontou

ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΤΗΣ ΘΩΜΑΗΣ - Βασίλης Σιουζουλής - The angels of Thomai's

ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΤΗΣ ΘΩΜΑΗΣ

 Είναι είκοσι χρονών αγόρια, φοιτητές ή άνεργοι στη δεκαετία του ’80.

Περπατάνε τη νύχτα σε δρόμους αμαρτωλής, κατά κόσμο, συνοικίας και μπαίνουν σε μπαράκια να πιούν σφηνάκια με μπύρα για νερό, σε ρυθμούς τζαζ ή ροκ, αδιάκριτα. Παρ’ όλους τους θορύβους της αμαρτίας και τα χρώματα της νύχτας, τα παιδιά- άγγελοι κράτησαν ανέπαφα τα μάτια τους και την αγάπη.

 Φαίνονται έτοιμοι να δραπετεύσουν,όταν κάποιος κίνδυνος εμφανίζεται όχι στο σώμα αλλά στην ψυχή τους.

 Άγγελοι, αρσενικοί όμως, και μόνο λίγοι είναι οι χαμένοι στο γένος τους, μα ξέρουν πως τους αγαπούν τα χέρια της ζωγράφου και ησυχάζουν στα χρώματά της.

 Καμαρώνουν τα φτερά τους, τα δείχνουν και δείχνονται μέσα απ’ αυτά. Τα χρώματά τους μέσα στην τέλεια αρμονία, και το μέγεθος, τεράστιο πίσω από την κορνίζα τους. Ελάχιστο χωράει ο πίνακας, το σύνολο έξω απ’ αυτήν, ελεύθερα πετούν κι ο θόρυβος ακούγεται.

Θα ήταν πταίσμα της ζωγράφου αν τα φυλάκιζε ολόκληρα.

 Η μέρα φαίνεται να μην ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία τους. Αυτό το ανελέητο φως της ελληνικής μέρας τους θορυβεί, γιατί άλλοι είναι αυτοί και άλλο το ίματζ της μικρής τους πόλης. Όμως η ζωγράφος τους έδωσε αρκετό θάρρος για την αντιμετώπισή της. Τα μακριά τους μαλλιά θυμίζουν τα της Αφροδίτης του Μποντιτσέλι Άλλες φορές ως μετάξι χαϊδεύουν χέρια ευγενών κι΄άλλες πάλι δέσμες αυστηρές, έναντι εκείνου που τα μέμφεται.

 Τα πρόσωπα όλων μόνο ήθος και αρετή φωτογραφίζουν. Τα χρώματα τους έχουν αποχρώσεις μείγματος καφέ και κίτρινου και δίνουν φως ελληνικού ανοιξιάτικου μεσημεριού.

 Όταν εκτίθενται σε μάτια αγνώστων, κοκκινίζουν μπρός σ’ ένα επιτηδευμένο ηθικά κοίταγμά τους. Φαίνονται σαν κυνηγημένα, φοβούμενα μήπως και χάσουν το υπόλοιπο του ήθους.

Και υπολογίζουν όσο τίποτα σ’ αυτό για το καλό της ηρεμίας τους.

 Τρέχουν στη νύχτα, να χαθούν στην καπνισμένη, δήθεν αμαρτωλή ατμόσφαιρα άφωτου μπαρ. Το φως των μαλλιών, φωτοστέφανο που η αποστολή του στον αιώνα μας αλλιώτικη εκείνης των αγίων είναι. Γίνεται δώρο στο πρόσωπο του αγγέλου του ερωτικού, που εξαγνίστηκε μέσα στη νύχτα, όταν η μέρα τον απεμπόλησε.

 Αν δείτε καλά τα μάτια τους φωτίζουν μέσα στο σκούρο-μαύρο της νύχτας και με την αγάπη της ζωγράφου στέκονται σεμνά, με γνώση ελαττωμάτων τε και προτερημάτων απέναντι στο αδιάντροπο της μέρας φως.

 Ασφαλείς στο μισοσκόταδο και ανασφαλείς, οι έρωτές τους μέσα στη μέρα, φοβούμενοι μην τους δούν και τους προσβάλλουν οι ανέραστοι που απεχθάνονται τη νύχτα. Τα χρώματα τους  κάνουν τόσο αληθινούς που σου εξομολογούνται, χωρίς να τους ρωτήσεις, ποιόν αγαπούν και ποιόν όχι.

 Ποτέ δεν σου δίνουν το δικαίωμα να πιστέψεις ότι κάποιον μισούν. Αυτό το φως που βλέπετε το ποικίλο είναι χώρου κλειστού, του δωματίου του παλιού- ωραίου της ζωγράφου, σ’ όλες τις ώρες της μέρας και της νύχτας.

Ερημικό κατάδικό της κι αυτό, που αφήνει τα παράθυρα ανοικτά και φυλάει αυστηρά την πόρτα.

 Το έκανε έτσι για να στεγάζονται οι άγγελοι τη μέρα ως τις έντεκα πριν τα μεσάνυχτα.

 Ύστερα όλοι μαζί και η ζωγράφος παίρνουν τους δρόμους για να ερωτευτούν.

                                                             Βασίλης Σιουζουλής.

         The angels of Thomai's

Young boys, in their twenties, students or unemployed, during the eighties. They wander in the night, around the streets of what respectable people call an infamous neighborhood. They get in the little bars, drink shots…. they quench their thirst with beer, following the beat of Jazz or Rock, without distinction. And yet, despite the  noisy charm of perdition and the colors of the night, those kids -the angels!- kept their eyes intact, kept their love intact.

 They seem ready to escape, when some danger menaces their soul rather than their bodies.

 They are angels yet they are manly, and only a few of their breed went lost, but they know that the hands of the painter love them and they rest calmly in her colors.

  They take pride in their wings, they show them and are shown through them. Their colors live in perfect harmony and their size is immense behind the frame. The painting holds just a little of the totality outside it; they fly freely and we can hear the clatter of their wings.

 It would be an offense on behalf of the painter to capture and incarcerate them in their entirety…

Daylight does not seem to be of their nature. The merciless shine of the resplendent Greek daytime seems to annoy them. The image their little town is trying to sell, has nothing to do with them. But the painter has given them enough courage to endure it. Their long hair  evokes that of Boticelli's Venus. Sometimes it is silk that caresses noble hands, other times it is a severe blazing beam against whoever reproaches them.

Their faces reflect honesty and virtue. Their colors  have mixed nuances of brown and yellow and they eradiate the light of a greek spring midday.

 When exposed to the eyes of strangers, they blush when they meet one of those gazes full of manufactured morality. They look hunted, afraid of losing the rest of whatever kind of ethic is left.

And they count on that, more than anything else, for the sake of their own peace of mind.

They storm out at night, to get lost in the smoky, so-called ‘sinful’ ambience of the gloomy, ill-lighted bar.

Their luminous hair beams like a halo with a different mission in our century, than that of the saints. Its light becomes a present to the beauty of this erotic angel, whom the night purified, when the day turned him away                                   

When you take a closer look at them, you see their eyes gleaming in the pitch-dark night and with the painter's love, they stand humbly, aware of their faults and virtues, facing the insolent light of the day.

Safe in the twilight and insecure in broad daylight, their romances are afraid of being seen and offended by the loveless who despise the night. Their colors make them so real that they would confess to you who they love, before you even ask them to. They never give you a reason to think that they hate someone.

That diverse light that you see is coming from a closed space, the painter’s nice old room at all times of day and night.

 A solitary place, so much of her own, where she leaves the windows open but strictly guards the door.

She made it like this so the angels can stay there during the day, until eleven, before midnight.

Then, all together, the painter with them, take the road to fall in love

Vassilis Siouzoulis 

για τα πουκάμισα.....- Πηνελόπη Αγοράστη, for shirts .....- Penelope Agorasti

για τα πουκάμισα......

-Στυλ της ο μεταφυσικός ρεαλισμός. Η καλλιτέχνης κινείται μεταξύ παραστατικών τάσεων και αφαιρετικής έκφρασης. Κέντρο των αναζητήσεων της ήταν και παραμένει ο άνθρωπος, είτε παρών είτε στην απουσία του. Ζωγραφίζει ...νεκρές φύσεις γεμάτες εσωτερική ζωή και συμπιεσμένα συναισθήματα, μαζί όμως και εξπρεσσιονιστικές χρωματικές μάζες και μορφές.

 Έτσι τα έργα αυτής της σειράς είναι ουσιαστικά ψυχικά πορτραίτα .

 Η ανθρώπινη μορφή απουσιάζει, αλλά έχει αφήσει θερμή την παρουσία της. Βλέπουμε σωρευμένα στοιχεία- μαρτυρίες των ανθρωπίνων καταστάσεων. Ο πόνος ,η νοσταλγία, η παιχνιδιάρικη ή ποιητική διάθεση τονίζονται από τη λεπτομερή νατουραλιστική απεικόνιση των αντικειμένων και τη μη λογική γειτνίασή τους με επικόλλημένα υλικά και 

στίχους αγαπημένων ποιητών.

Το σύνολο είναι γεμάτο υπαινιγμούς ή κραυγές και χαμηλόφωνες επικλήσεις.

Τέχνη υπαρξιακή, απόλυτα προσωπική και πολύ εύγλωττη.

Πηνελόπη Αγοράστη

.....άδεια πουκάμισα; - Κώστας Λάνταβος, ........ empty shirts? - Kostas Lantavos

.....άδεια πουκάμισα;

-Η Θωμαή Κόντου είναι μια ζωγράφος πού αρέσκεται στις ζωγραφικές ενότητες. Επιλέγει δηλαδή ένα θέμα το οποίο «απεικονίζει» σε μια σειρά πινάκων μέχρι να το «εξαντλήσει». Μέχρι -ίσως- να κορεσθεί η εμπνευσή της ή έως ότου ο χρωστήρας της αποκάμει....

Προσεγγίζει το εκάστοτε θέμα της από διαφορετικές οπτικές γωνίες , το μελετά σε σχέση με το φως και τη σκιά, το βυθοσκοπεί και αγωνίζεται να ανασύρει τις -συχνά, καλά κρυμμένες- εικαστικές του αρετές.

Προσέρχεται με σεβασμό ενίοτε με δέος, για να αναδείξει το δυναμισμό της μορφής , την εσωτερική κίνηση , το ελλοχεύον συναίσθημα.

Επιμένει και επιδιώκει τη χρωματική αρμονία, μέσα από την πιο διακριτική συνομιλία χρωμάτων.

 Στην ενότητα «πουκάμισα» η Θωμαή Κόντου παρουσιάζει πίνακες στους οποίους «πρωταγωνιστούν» πουκάμισα μονόχρωμα κυρίως , που όμως νωρίτερα -αδιάφορο» για πόσο χρονικό διάστημα- έχουν φορεθεί από φίλους  ή φίλες της ζωγράφου. Πουκάμισα δηλαδή , που τύλιξαν σώματα,  που ζέσταναν σώματα, που διαποτίστηκαν από τον ιδρώτα του σώματος , που αφουγκράστηκαν την ανάσα του.

Πουκάμισα που πήραν το σχήμα των σωμάτων, που εντέλει έγιναν ένα με τα σώματα  αυτά και που τώρα , στους πίνακες αυτούς παρουσιάζονται ολοζώντανα και λες και εμπεριέχουν ακόμη τα σώματα που κάποτε σκέπασαν.

Γι΄αυτό τα πουκάμισα της Θωμαής Κόντου έχουν κίνηση, σφρίγος, πλαστικότητα, παρουσιάζονται σαν να έχουν φυλακίσει εντός των οριστικά τα σώματα ή δίνουν την εντύπωση πως τα σώματα αρνήθηκαν

να τα εγκαταλείψουν.

Κι΄ενώ εμφανίζονται ακέφαλα και απρόσωπα, διόλου δεν υστερούν σε ακεραιότητα και προσωπικότητα.

Είναι αυθύπαρκτα, έχουν ζωή, συνομιλούν μαζί μας και αφηγούνται -με τη μορφή και το χρώμα- την περιπέτεια του σώματος που κάποτε ένέδυσαν.

 Τελικώς τα «πουκάμισα» της Θωμαής Κόντου δεν είναι «πουκάμισα αδειανά», αλλά, στη μοναξιά τους, νοηματοδοτούν τη χαρά, τον πόνο, ενδεχομένως και την ερημία της ζωής.

 Λάρισα 4-12-02                                               Κώστας Λάνταβος

Ταξιδεύοντας σαν τον Οδυσσέα. - Travelling as Odyssey.

Το αρχέγονο σύμβολο του κοχυλιού διάλεξα

 για να περιγράψω τους ήχους – τους δρόμους της θάλασσας και τα σύμβολα των ανθρώπων που την ταξιδεύουν.

-Πάντα σαν αφετηρία ένα κοχύλι – απ’ αυτά που λένε ότι ακούς τη θάλασσα·

χάρτινα καραβάκια ή απεικονισμένα στην ελπίδα ενός τάματος,

μαντήλια αποχαιρετισμού,

γράμματα ξενιτεμού,

μικρά  ανθρώπινα αντικείμενα της αγωνίας του γυρισμού,

το ταξίδι που παντού υπονοείται,

η φυγή που είναι το ζητούμενο.

Συχνά περιχαρακωμένα με μια κόκκινη κλωστή δεμένη…. 

το παραμύθι αρχίζει,

το ταξίδι της ζωής ξεκινά..

Θωμαή Κόντου

Travelling as odyssey

The primitive symbol of shell, I have chosen

 In order to describe the sounds - the paths of sea and the symbols of people travelling through it.

- I always have as a starting line a shell – of those you cane hear the  sea ˙

 paper boats, or portrayed in the hope devotion,

welfare handkerchiefs ,

missing letters,

small human objects of distress of return,

the travel that everywhere is implied,